Ο θάνατος ως κινητήρια δύναμη!

(*) Ο θάνατος, υπήρξε η δύναμη του "πονηρού". (Εβρ. 2:14) Αυτός έκανε τους ανθρώπους στά χέρια του παιχνίδια χωρίς βούληση. Ο θάνατος στήθηκε φοβερός μπροστά μας, αμείλικτος κήρυκας της μηδαμινότητάς μας. Αυτός ήταν το φοβερό μαστίγιο, που μας έκανε να τρέχουμε σαν ξέφρενα άλογα τον μάταιο δρόμο μας προσπαθώντας να τον αποφύγουμε. Αυτός στάθηκε η ψυχή των έργων μας, η κινητήριος δύναμή μας. Αυτός ήταν η αιτία που γέννησε μέσα μας την φιλοδοξία και την οίηση. Εμείς, που είχαμε χάσει την αθανασία, προσπαθήσαμε να την ξαναβρούμε στή δόξα, στούς απογόνους μας, στά έργα μας. Ζήσαμε σε μια παραζάλη, μέσα σ΄ ένα όνειρο δραστηριότητας, δημιουργώντας γύρω μας έναν κόσμο φυγής, έναν κόσμο, που μέσα του ξεχνούμε την τραγική μοίρα μας. Μια ουτοπία! Μέσα στή δόξα, τον πλούτο και την ηδονή, ζητήσαμε το απατηλό αίσθημα της οντότητας. Καλλιεργήσαμε τη γνώση, που άωρα αποκτήσαμε, για να την κάνουμε στήριγμα της αξίας μας. Κηρύξαμε ότι ο άνθρωπος έχει αξία καθ΄ εαυτός, ότι είναι μέρος της Θείας ουσίας (εκ φύσεως αθάνατη ψυχή και όχι κατά Χάρη) και άρα — αυτό εννοούσαμε κατά βάθος — δεν έχει ανάγκη τον Θεό. Τον υψώσαμε μπροστά μας σαν είδωλο και τον λατρεύσαμε σαν θεό. Θεοποιήσαμε τη μορφή και τα χαρακτηριστικά του, τις αρετές και τα πάθη του, όπως στο ελληνικό δωδεκάθεο. Πιστέψαμε ότι μπορεί να λυτρωθεί με τις δικές του δυνάμεις, ότι μπορεί να τελειοποιηθεί μόνος του. Θεοποιήσαμε τη λογική, την καρδιά του, τα ένστικτά του. Ο ελληνικός κλασσικός πολιτισμός βασίστηκε κυρίως στή λογική.

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2007


(*) Pandora by John William Waterhouse, 1896

Πανδώρα, the Greek mythological woman.
Story of Pandora's Jar at The Classics Pages

Ο ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΦΟΒΟΣ... http://users.hol.gr/~sirkoll/AML-life3.htm#top