«Οι Έλληνες άρρενες πολίτες δεν γεννιούνται ούτε ελεύθεροι ούτε ίσοι με τους Ευρωπαίους συμπολίτες τους. Οι Έλληνες νεολαίοι, σε αντίθεση με το 86% των συμπολιτών τους, χρωστούν 12 μήνες από τη ζωή τους στο κράτος(!!), την ίδια στιγμή που στην υπόλοιπη Ευρώπη οι λαοί έχουν πλέον απορρίψει την υποχρεωτική στράτευση, διότι την θεωρούν ισοδύναμη της καταναγκαστικής εργασίας. Εννέα χώρες της E.E. αποφάσισαν, στη δεκαετία του '90, να σεβαστούν τις ατομικές ελευθερίες της νεολαίας και να καταργήσουν την καταπιεστική υποχρεωτική στράτευση. Ταυτόχρονα, στις υπόλοιπες χώρες υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες αντιρρησίες συνείδησης που, απαλλαγμένοι από εθνοκεντρικές νοοτροπίες και αγκυλώσεις, επιλέγουν ωφέλιμη κοινωνική θητεία, και μάλιστα σε Γερμανία και Ισπανία είναι ίσοι ή και περισσότεροι σε αριθμό από τους φαντάρους.
H στρατιωτική θητεία συνιστά μία επιπλέον απειλή που στρέφεται ενάντια στην ευημερία των πολιτών, ενώ ειδικά για τις ασθενείς τάξεις αποτελεί αιμορραγία, καθώς τις κρατάει μακριά από την παραγωγή. Οι Ένοπλες Δυνάμεις κάθε χώρας είναι συνήθως ένας πανάκριβος, κακοδιοικούμενος, ανίκανος και γραφειοκρατικός δημόσιος οργανισμός, που έχει βολευτεί με την απρόσκοπτη ροή απλήρωτων στρατεύσιμων δούλων στους κόλπους του και διστάζει να αυτομεταρρυθμιστεί. H Ελλάδα έχει σήμερα τη μεγαλύτερη θητεία στην E.E. και σε όλα τα γειτονικά βαλκανικά κράτη. Βασική αποστολή του "φαντάρου-δούλου" είναι η εξοικονόμηση δαπανών, και γι'αυτό άλλωστε χρησιμοποιείται ως καφετζής, γραφιάς, δακτυλογράφος, κλητήρας, χαμάλης, σκουπιδιάρης, μπογιατζής, οδηγός, σερβιτόρος, νυχτοφύλακας και θυρωρός. Χιλιάδες είναι και οι στρατιώτες που εργάζονται στα θερινά κέντρα αναψυχής των αξιωματικών!! Εξάλλου, οιπερισσότεροι μόνιμοι στρατιωτικοί παράγουν έργο αποφοίτου Γυμνασίου, δηλαδή υπογράφουν έγγραφα άλλων, διαβιβάζουν εντολές, επιτηρούν φαντάρους, εφαρμόζουν διαταγές, οδηγούν οχήματα, και συνήθως "μοιράζουν" τα δικά τους καθήκοντα στους δύστυχους φαντάρους. Επίσης, το ελληνικό κράτος υποχρεώνει σε στράτευση ακόμη και τους μόνιμους κατοίκους εξωτερικού, τους χαρακτηρίζει ανυπότακτους, τους εξορίζει και τους υποχρεώνει να αναζητήσουν ξένες υπηκοότητες!! Περίπου 18.000 νέοι βρίσκονται σε εξορία, αφού τα κίνητρα που δίδονται για εκπλήρωση θητείας, κατά καιρούς, είναι ανεπαρκή. Τέλος, η κοινωνική θητεία στηνΕλλάδα δεν διαφημίζεται, αλλά σαμποτάρεται από το κράτος, ώστε οι νέοι να αποθαρρύνονται και να μην την επιλέγουν (π.χ. υπηρεσίες σε μακρινές περιοχές, τη στιγμή που και οι μεγάλες πόλεις έχουν τεράστιες ανάγκες). Μόνη μεταβατική λύση (μέχρι την οριστική κατάργηση των Ενόπλων Δυνάμεων) είναι ένας εθελοντικός-λαϊκός επαγγελματικός στρατός, αλλά με ρητή νομοθετική (και αργότερα και Συνταγματική) απαγόρευση αποστολής δυνάμεων εκτός Ελλάδος».
http://www.geocities.com/redgreendiktyo/nasostheodstratiotiki.htm
ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
«Η στρατιωτική θητεία βρίσκεται στον αντίποδα της λογικής που διέπει την κοινωνική μου δράση. Αυτός ο θεσμός εκφράζει, στην πιο καθαρή μορφή του, το είναι της εξουσίας. Ο στρατός, εξαρχής τοποθετημένος στο περιθώριο της κοινωνίας, δομημένος στη βάση μιας άτεγκτης, καθολικής οργάνωσης, καλείται να διαχειριστεί τις ανθρώπινες ανάγκες των μελών του. Το γεγονός αυτό απαιτεί τη ριζική μεταλλαγή της προσωπικότητας, την κατασκευή χειραγωγημένων ολοτήτων.
Μεθοδικά επιχειρείται ο υποβιβασμός της ανθρώπινης οντότητας, εφαρμόζοντας ένα σύστημα εξευτελισμών της αξιοπρέπειας, ακολουθώντας απαρέγκλιτα το πρότυπο της επιτήρησης - τιμωρίας. Τα πάντα κατά τη διάρκεια της θητείας αποκτούν διαφορετικό νόημα, αφού στερούνται της όποιας κοινωνικής χρησιμότητας. Ο παραλογισμός των εκτελούμενων ενεργειών και η απαίτηση αυτές να τηρούνται με τη μεγαλύτερη ευλάβεια αποκαλύπτουν με τον πιο εύγλωττο τρόπο ότι αυτό που πραγματοποιείται είναι η ολοκληρωτική κάμψη των αντιστάσεων, η απόλυτη δεκτικότητα μέχρι τη χωρίς όρια υπακοή.
Ο στρατός εξασφαλίζει τη δική του αναπαραγωγή, του κράτους και των κυρίαρχων τάξεων. Ούτε μια ώρα δεν θα φέρω τον ρόλο του πειθήνιου ανδρείκελου, ούτε θα γίνω μέρος της παράφορης διαστροφής της εξουσίας. Δεν αναγνωρίζω σε κανέναν φορέα το δικαίωμα να εξετάσει τις ιδέες μου, δεν απολογούμαι απέναντι στα εντεταλμένα όργανα του στρατιωτικού μηχανισμού ή της γραφειοκρατίας. Εναλλακτικά, ζητώ να εκτελέσω κοινωνική υπηρεσία. Είμαι πεπεισμένος ότι με τον τρόπο αυτό είναι δυνατό να προσφέρω ουσιαστικότερη βοήθεια στην ενδυνάμωση της κοινότητας.
Καταδικάζω την επίμονη προσπάθεια καταστολής του αντιμιλιταριστικού κινήματος κι εν γένει κάθε φωνής αντίστασης, το εκδικητικό μένος που εκδηλώνεται ενάντια στους αρνητές στράτευσης. Δηλώνω την αμέριστη αλληλεγγύη μου στον αντιρρησία συνείδησης Λάζαρο Πετρομελίδη, που δικάζεται σήμερα για πολλοστή φορά, λόγω ανυποταξίας, από στρατιωτικό δικαστήριο. Απαιτώ να σταματήσουν όλες οι διώξεις σε βάρος του.
Νικήτας Λιναρδάκης».
(Ποντίκι, 3.8.2006)
Υποτίθεται ότι με την ψήφιση του νόμου 2510/97 για την καθιέρωση της εναλλακτικής (κοινωνικής) θητείας των αντιρρησιών συνείδησης, η χώρα μας έκανε μια μεγάλη τομή στο κρίσιμο ζήτημα των θρησκευτικών ελευθεριών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Στην εφαρμογή της, όμως, αυτή η καταρχήν θετική ρύθμιση (μετά από τόσα χρόνια απαράδεκτων φυλακίσεων και πολλαπλού διασυρμού των αντιρρησιών), δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Η προσπάθεια του νομοθέτη να καθησυχάσει τις κατεστημένες αντιλήψεις "προκειμένου να μην υπάρξει διέξοδος για τους εκ του πονηρού αντιρρησίες, που θα επικαλούνταν αυτή την ιδιότητα για να αποφύγουν τη στρατιωτική θητεία" (όπως σημειώνει ο καθηγητής Α. Λοβέρδος, 6/11/1998), δημιούργησε "τέρατα". Οι καταγγελίες πέφτουν βροχή. Δεν φτάνουν οι αυστηρές προϋποθέσεις που θέτει ο νομοθέτης σε όσους επιλέγουν -και προσπαθούν- να υπαχθούν στο καθεστώς της εναλλακτικής κοινωνικής θητείας. Ούτε φαίνεται να αρκεί ότι τους στέλνει για 36 ολόκληρους μήνες υποχρεωτικά σε παραμεθόριες περιοχές - στην ουσία εκτοπίζοντάς τους, όπως σχολίαζε ο αείμνηστος Φαίδων Βεγλερής. Φτάνοντας στο κοινωφελές ίδρυμα, όπου οι αντιρρησίες θα εργαστούν σε όποιο πόστο και για όσο χρόνο κάθε μέρα τους διατάξει η διοίκησή του, κατά κανόνα διαπιστώνουν ότι οφείλουν να πληρώσουν πολλά ακόμα για την "αποκλίνουσα" επιλογή τους. Ηδη από τον περασμένο Ιούλιο, πρώτο διάστημα εφαρμογής του μέτρου, με έγγραφό της η "Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου" (Πρόεδρος Ν. Φραγκάκης, Γεν. Γραμματέας Ν.Κ. Αλιβιζάτος) έγραφε σχετικά στον κ. Τσοχατζόπουλο: "Οι ρυθμίσεις θα πρέπει να απαλλαγούν από κάθε κυρωτική-εκδικητική λογική διότι, όπως υπογραμμίζαμε, η καθιέρωση της εναλλακτικής θητείας δεν συνιστά παραχώρηση προς τις ιδιαιτερότητες κάποιων πολιτών, αλλά αναγνώριση ενός θεμελιώδους διακιώματός τους. Εχουν φθάσει καταγγελίες για τουλάχιστον απάνθρωπη και εκδικητική μεταχείριση πολλών αντιρρησιών από τους υπευθύνους των ιδρυμάτων. Μεταξύ άλλων μας έχει καταγγελθεί ότι: Καλούνται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους επί 15 και πλέον ώρες κάθε μέρα, συμπεριλαμβανομένου του Σαββάτου και της Κυριακής. Δεν τους επιτρέπεται να εξέλθουν από τα κέντρα, συνήθως θεραπευτήρια χρονίων παθήσεων, όπου υπηρετούν. Τους έχει ανακοινωθεί ότι δεν δικαιούνται να λάβουν ολιγοήμερη άδεια -κατά συγχώνευση της προβλεπόμενης διήμερης κάθε μήνα- προκειμένου να επισκεφθούν τους οικείους τους. Δεν έχουν εξασφαλισθεί στοιχειωδώς κατάλληλες συνθήκες στέγασης".
Νέοι είλωτες
Και από πού αντλούν την εξουσία οι διοικήσεις των ιδρυμάτων; Πώς δημιουργούν μια νέα κατηγορία ειλώτων στις κοινωφελείς τους υπηρεσίες; Η απάντηση είναι απλή. Η γραφειοκρατία των καραβανάδων τούς έχει δώσει το ελεύθερο. Οι υπεύθυνοι των ιδρυμάτων -που δεν έχουν και πολλούς λόγους, όπως φαίνεται, να σεβαστούν τους "περίεργους" αυτούς εθελοντές- επικαλούνται αποφάσεις της Διεύθυνσης Στρατολογικού του ΓΓΕΘΑ, όπου αναφέρεται ότι οι υπόχρεοι "δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως εργαζόμενοι". Στις 27 Αυγούστου ο κ. Τσοχατζόπουλος υποχρεώθηκε να παρέμβει, με τη μέθοδο, όμως, του Ποντίου Πιλάτου. "Η αληθής έννοια, έγραφε, της σχετικής παραγράφου είναι απλώς ότι η εκπλήρωση εναλλακτικής πολιτικής-κοινωνικής υπηρεσίας δεν αποτελεί μια τυπική εργασιακή σχέση, δεν ακολουθεί το τυπικό ωράριο εργασίας των υπαλλήλων και, συνεπώς, είναι δυνατή και η πέραν του τυπικού ωραρίου εργασίας απασχόληση, όταν όμως υφίσταται πραγματική ανάγκη, στα πλαίσια των καθηκόντων που τους ανατίθενται. Γενικά οι συνθήκες εκπλήρωσης της εναλλακτικής υπηρεσίας πρέπει να ακολουθούν τις γενικά παραδεγμένες αρχές και αντιλήψεις περί σεβασμού της προσωπικότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συμπεριφορές και πρακτικές αντίθετες στις αρχές αυτές είναι απαράδεκτες και, αν έχουν παρουσιαστεί, πρέπει να εκλείψουν"."Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ", που λέμε. Στο μεταξύ, οι μήνες κυλούν και η κατάσταση δεν βελτιώνεται. Τα ιδρύματα, ιδίως όσα διοικούνται από αξιωματούχους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αδυνατούν να συμπεριφερθούν με ανθρώπινο τρόπο σε νέους που, όπως είναι γνωστό, κατά κανόνα ανήκουν στη θρησκευτική κοινότητα των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά. Οι προκαταλήψεις εναντίον τους από τους φορείς και τους οπαδούς της "επικρατούσας θρησκείας" δεν είναι κρυφές. Ακραίο γεγονός αποτελεί η προσφυγή της διοίκησης του Γηροκομείου Αιγίου στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με αίτημα την απομάκρυνση του αντιρρησία Γεώργιου Κλιάμπα επειδή είναι αλλόδοξος και δεν μπορεί να υπηρετεί σε ένα ορθόδοξο ίδρυμα! "Ο τοποθετούμενος είναι μάρτυς του Ιεχωβά, άλλης πίστεως δηλαδή και συνεπώς όχι μόνο αρνητής, αλλά και ακατάλληλος δια την εκτέλεσιν τής, υπό την αιγίδα του Μητροπολίτου, παρεχομένης ψυχολογικής και κοινωνικής στηρίξεως κατά το Ορθόδοξον Δόγμα των ανθρώπων με ειδικάς ανάγκας και των οικογενειών των". Οσες φορές οι αντιρρησίες/εθελοντές παραπονούνται για τα εξοντωτικά ωράρια και τα σκληρά τους καθήκοντα, εισπράττουν τις ίδιες περίπου απαντήσεις από τους υπευθύνους των ιδρυμάτων, που θυμίζουν σκεπτικά (κατά-) δικαστικών αποφάσεων. Στις 14/1/1999, λ.χ, η διευθύντρια του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων Χανίων με πεντασέλιδο κείμενο της, αληθινό καταπέλτη, δεν αφήνει κανένα περιθώριο στους είλωτές της: "Οσοι εκπληρώνουν εναλλακτική πολιτική κοινωνική υπηρεσία, δικαιούνται αδείας δύο εργασίμων ημερών κάθε μήνα και μόνο. Η εκπλήρωση εναλλακτικής θητείας δεν αποτελεί μια τυπική εργασιακή σχέση, αλλά εκτελείται αντί της στρατιωτικής θητείας, με αποτέλεσμα οι αντιρρησίες συνείδησης να μην έχουν άλλες διευκολύνσεις, πέραν της προβλεπομένης, ως άνω, αδείας 2 ημερών ανά μήνα. Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται ρητώς και από την, με χρονολογία και αριθμό Φ 429. 39/6/340805/98, απόφαση του Υπουργείου εθνικής Αμύνης. Είναι εύλογο, λοιπόν, εφόσον ο νόμος μιλεί μόνο για δυο μέρες άδεια ανά μήνα, να εργάζεστε και Σαββατοκύριακα, αλλά και οιεσδήποτε άλλες επίσημες αργίες, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει έλλειψη εκ μέρους μας σεβασμού της προσωπικότητάς σας"!
Η τιμωρία
Αν πιστεύετε ότι η διευθύντρια εξαντλεί τα επιχειρήματά της στην ερμηνεία του νόμου 2510, απατάσθε. Η δίχως ωράρια και άδειες εργασία εξηγείται και από ανθρωπιστικής, δήθεν, απόψεως: "Περαιτέρω -σημειώνει στο ίδιο έγγραφό της- οι ασθενείς του Θεραπευτηρίου που είναι άτομα με ειδικές ανάγκες, έχουν ανάγκη φύλαξης διαρκώς, δηλαδή και τα Σαββατοκύριακα, καθώς και τις λοιπές αργίες. Επειδή δε οι μόνιμοι υπάλληλοι δεν είχαν πάρει την άδειά των (...) υφίσταται πραγματική ανάγκη να καλύψετε μια βάρδια". Για όσους δεν κατάλαβαν, οι αντιρρησίες πρέπει να "βουλώσουν", με την καταναγκαστική εργασία τους, όλες τις τρύπες του καταρρέοντος συστήματος πρόνοιας. Αν δεν συμφωνούν, τους περιμένει η τιμωρία. Οπως, αναλυτικά, προβλέπει ο νόμος, φυσικά. Το ΠΙΚΠΑ Σιδηροκάστρου άνοιξε το δρόμο. Στις 3 του μηνός αποφάσισε να τιμωρήσει τους τρεις αντιρρησίες του, ανάμεσά τους και τον πρώην αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Γραφείου για τους Αντιρρησίες, Γιάννη Χρυσοβέργη. Το "αδίκημά" τους ήταν ότι ζήτησαν να δουλεύουν 8 ώρες την ημέρα, 5 μέρες τη βδομάδα.
Απαράδεκτες επιβαρύνσεις
Στο Συνήγορο του Πολίτη προσέφυγαν οι αντιρρησίες, αφού τα διαβήματά τους για ένα αξιοπρεπές ωράριο στις κοινωνικές υπηρεσίες που τοποθετήθηκαν, δεν γίνονται αποδεκτά. Ο βοηθός του Συνηγόρου καθηγητής Γιώργος Καμίνης, του Τμήματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, απαντά:"Ο περιορισμός των αδειών απουσίας σε δύο ημέρες κατά μήνα, όπως πράγματι προβλέπεται από το άρθρο 21 παρ. 3 εδάφιο ε' του νόμου 2510/97, ουδόλως επιτρέπει το συμπέρασμα ότι επιβάλλεται απασχόληση καθ' ολόκληρο το διάστημα των υπολοίπων ημερών εκάστου μηνός. Είναι, βέβαια, σαφές ότι η εναλλακτική υπηρεσία δεν αποτελεί τυπική εργασιακή σχέση, και επομένως είναι κατ' αρχήν επιτρεπτή η απασχόληση και σε ορισμένο αριθμό αργιών κατά μήνα, βάσει σχετικού προγραμματισμού του ιδρύματος. Αντίθετα η πλήρης και εκ των προτέρων εξομοίωση των αργιών με εργάσιμες ημέρες προσκρούει σε 'γενικά παραδεδεγμένες αρχές περί σεβασμού της προσωπικότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων', οι οποίες αυτονοήτως ισχύουν και για την εναλλακτική υπηρεσία. Από τη ρύθμιση του νόμου, ο οποίος προβλέπει προσαύξηση κατά 18 μήνες της εναλλακτικής υπηρεσίας σε σχέση με τη στρατιωτική θητεία, προκύπτει ότι δεν είναι επιτρεπτές περαιτέρω επιβαρύνσεις των υπηρετούντων εναλλακτική θητεία.Πράγματι, οι εκτελούντες εναλλακτική υπηρεσία δεν ακολουθούν το τυπικό ωράριο εργασίας, αλλ' απασχολούνται και πέραν τούτου, 'όταν υφίσταται πραγματική ανάγκη στα πλαίσια των καθηκόντων που τους ανατίθενται'. Αυτό βεβαίως σημαίνει δυνατότητα μετακύλισης των ορίων του ωραρίου και σε ώρες μη εργάσιμες, όχι όμως και δυνατότητα ανεξέλεγκτης επέκτασης αυτών των ορίων".
Διεθνή Πρότυπα και Συστάσεις
Νομικό Πλαίσιο
Στρατολογία των Ελλήνων και άλλες διατάξεις. Νόμος 3421/2005 σελ.24-27
Επιστολή Γ.Σ.Ε.Ε. προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας 23.11.2005
WRI: Conscientious objection to military service in Greece: Human Rights shortfalls - Report for the Human Rights Committee in relation to Article 18 of the International Covenant on Civil and Political Rights
Quaker Council for European Affairs: European Peace Directory 2005
